| آمار |
ميهمانان آنلاين : 2
هيچ كاربري آنلاين نيست
تعداد اعضا : 2
جديدترين عضو : doctor
|
|
| سوره مريم |
سوره مريم :
بسمِ اللَّهِ الرّحْمن الرّحيم
(كهيعص* ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا* إِذْ نَادَى رَبَّهُ نِدَاءً خَفِيّاً) «3».
شرح مختصرى درباره زكريا و تقاضاى فرزند، در سوره آلعمران آيه 38 - 42 گذشت مراجعه شود. شرح بيشتر آن را در جزوه ردّ تحريف ملاحظه نمائيد. خلاصه مطلب آن است كه زكريا در سوره آلعمران آيه 39 مىگويد: (هَبْ لِي مِن لَدُنك ذُرِّيَّة طَيِّبَة) و بر اساس پيرى و فرتوتى و پوكى استخوان كه اميدى به دارا شدن فرزند نبوده است، به تقاضاى ذرّيه يعنى فرزند فرزند مىپردازد. و خداوند به او بشارت مىدهد كه خودت صاحب پسر خواهى شد و او شگفت مىآورد و مىگويد:
(أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ) «7».
اگر خودش فرزند پسر خواسته بود، به هر صورتى كه شخصاً تصوّر مىكرد و اميد مىبرد، قهراً جاى اين تعجّب و استفهام نبود. در سوره انبياء آيه 89 كه مىگويد: (ربّ لاتَذرنِي فَرداً وأنتَ خَير الوَارِثِين) معلوم مىكند كه در موقع دعا وارث نداشته است، همسرش كه از او ارث نمىبرد. دخترانش كه به خانه شوهر رفتهاند، از او ارث نمىبرند، خصوصاً توليت اوقاف معبد را. فقط دعا مىكند كه تنها و بىوارث نماند.
پس اگر شخصاً انتظار عطاى پسر از صلب خودش ندارد، و نياز به وارث دارد گرچه به عنوان ذرّيه باشد و از نسل دخترانش، معلوم مىشود - لا اقل - يك دختر دارد كه هنوز صاحب پسر نشده است و در ضمن، شوهر او از خاندان يعقوب است كه اين يعقوب هم مقام و منزلتى در معبد دارد و يا صاحب مال و منال است. و اگر خداوند به اين دخترش پسرى عطا كند هم از زكريا ارث مىبرد، زيرا فرزند جاى مادرش را مىگيرد، از پدرش هم كه از خاندان يعقوب است، ارث مىبرد. معلوم مىشود كه زكريا خواسته خود را دقيق و كامل عرضه كرده است و منظورش از هر سه عبارت همين وارث معهود است و لذا تقاضا مىكند كه:
(وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيّاً) «6».
يعنى و آن ولىّ وارث، صالح و مرضى باشد كه از جنايت او خائف نباشم.
منظور از (خِفْتُ الْمَوَالِيَ) «5».
موالى ارث است، چنانكه قرآن مجيد مىگويد: (ولكلٍّ جَعَلنا مَوالِيَ ممّا ترك الوالدان والأقرَبون) (نساء/ 34) نه آنكه روزى روزگارى برده ديگران بوده است و خواجهاش او را آزاد كرده است و اينك مىتواند ارث او را حائز شود، چه در اين صورت -كهمحال وناممكناست- كلمه «مَولى»را مفرد مىآورد، نه بهصورت جمع. در روايات هم وارد شده است كه از عموزادگانش وبرادرزادگانش كه مىتوانستند، ارث اورا صاحبشوند خائف بودهاست ازآنرو كه آنانرا امين و مرضى نمىدانسته است.
(وَسَلَامٌ عَلَيْهِ يَومَ وُلِدَ وَيَومَ يَمُوتُ وَيَومَ يُبْعَثُ حَيّاً) «15».
منظور آيه، طهارت ميلاد و حيات و ممات يحيى است مانند كلام عيسى كه در آيه 32 مىگويد: (وَالسَّلام عَليَّ يَوم وُلِدْتُ ويَوم أَمُوتُ ويَوم أُبعَثُ حيّاً).
(وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ مَرْيَمَ) «16».
اين قبيل عبارت، تنها پنج نوبت و آن پنج نوبت هم در همين سوره آمده است و به ترتيب نام مريم، ابراهيم، موسى، اسماعيل و ادريس مذكور شده است. منظور از «في الكتاب» نمىتواند قرآن باشد زيرا اگر اين كلمه هم نمىبود، باز هم نام مريم در قرآن بود، هم در اينجا و هم در ساير موارد و از جمله در سوره آلعمران كه با شرح و بيان تفصيلى، شرح حال او از ابتداى ولادت و بشارت يافتن به ولادت مسيحبن مريم مذكور است به همين ترتيب نام ابراهيم و موسى و ادريس، و نيز نام اسماعيل، اگر ناظر به اسماعيلبن ابراهيم باشد، در قرآن فراوان آمده است و همه جا مىتوان گفت كه (واذكر في الكتاب). حتى نام آن پيامبران ديگر كه در قرآن آمده است، مىتوان نام و ياد آنان را در چنين قالبى پرداخت.
اگر منظور از «في الكتاب» كتاب تكوين و لوح محفوظ هم باشد، باز همين نقدها و ايرادها وارد است. بنابراين منظور از كلمه «في الكتاب» كه در اين سوره آمده است و با نام مريم آغاز مىگردد و سپس نام انبياء را بدون ترتيب و خصوصاً نام ادريس را كه تصوّر مىشود از انبياء بنىاسرائيل باشد در آخر آورده است و به هيچ وجه در رديف ابراهيم خليل و موسىبن عمران نخواهد بود، بايد معناى ديگرى داشته باشد، و چه بسا نام و ياد اين پنج تن با نام و ياد پنج تن از امامان امّت اسلامى رمز شده باشد. به هر حال شايد جالب توجه باشد كه رموز اوّل سوره هم: ك. ه'. ي. ع. ص. پنج است و كلمات: ذكر. رحمة. ربّك. عبده. زكريا. پنج است.
(وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا) «21».
عطف بر مقدّر است به اين صورت: (لنجعله كلمة من روحنا وآية للناس ورحمة منّا).
جمله (قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيّاً) «24».
و جمله (تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيّاً) «25».
پاسخى است به همراه دلدارى به شكواى مريم كه قابله ندارد و يار غمخوارى ندارد كه در گرفتن فرزند و تهيه آب و غذا به او يارى برساند. نكتههاى لازم در ترجمه منعكس است.
(فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَانِ صَوماً فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَومَ إِنسِيّاً) «26».
اين نوع صيام ويژه دين يهود است. نظير اين صيام در سالهاى اوّل هجرت ماهى سه روز بر مسلمين مكتوب شد و بعد از مدت قليلى كه روزه ماه رمضان فرض شد، شرائط روزه دارى هم محدود شد به خوردن و آشاميدن و مباشرت با نسوان كه بايد ترك شود، و ساير شرائط به عنوان سنّت برقرار ماند كه اينك بايد در روزهاى اعتكاف سه روزه رعايت گردد. اين روزه بر زنان بنىاسرائيل فرض و مكتوب نبود، فقط اگر نذر مىكردند وفاى به نذر لازم مىشد، خصوصاً كه در مورد مريم، روح القدس از زبان عيسى كودك نوزادش به او امر كرد كه بايد نذر كند و روزه بگيرد و اگر با قوم بنىاسرائيل روبرو شد با آنان حرف نزند و پاسخ ندهد فقط بگويد -البتّه با اشارت- كه من روزه دارم.
(يَا أُخْتَ هارُونَ) «28».
هرون برادر ناتنى موسى خواهرى داشت تنى، كه به عنوان رهبر مذهبى به ارشاد بانوان بنىاسرائيل مىپرداخت. تورات موجود او را به عنوان پيامبر «نبيّه» معرفى مىكند كه منظور عبارتپردازان تورات، خبرگزارى از مذهب است نه آنكه مكلّف به امر الهى باشند. به اين تناسب در ميان قوم بنىاسرائيل، به خواهران روحانى «خواهر هرون» مىگفتند. كه در اينجا عنوان استهزاء دارد كه اراذل بنىاسرائيل او را به مسخره گرفتند كه اين خانم معتكف معبد بود و خود را در شمار كاهنان معبد مىشمرد و اينك با يك كودك نوزاد آمده است كه پدر ندارد.
(فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ) «29».
اشارت به خاطر آن است كه نمىتواند با كسى سخن بگويد و ناچار است كه با اشاره دست و دهان بگويد «من روزه دارم و شما بايد از خود اين نوزاد بپرسيد كه كيست و پدرش كيست».
(وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيّاً) «32».
جبّار، به معناى گردنكش و سركش است كه با ديگران با ستيزه برخورد مىكند. شقى يعنى بدبخت و بدفرجام، كه در آيات قرآن ناظر به شقاوت در آخرت است. لازمه اين عبارت آن است كه من در برخورد با مادرم به هيچ وجه كار دوزخيان را كه عاقّ مادر و يا عاقّ پدر و مادر مىشوند روا نخواهم داشت. وزان اين جمله در كلام مسيح، وزان آن جملهاى است كه در داستان يحيى گذشت و از كلام خدا بدين صورت، آمده بود: (وبَرّاً بِوَالدَيه ولَم يَكُن جَبّاراً عَصِياً).
(وَالسَّلَامُ عَلَيَّ يَومَ وُلِدتُّ وَيَومَ أَمُوتُ وَيَومَ أُبْعَثُ حَيّاً) «32».
وزان آيه وزان آن آيهاى است كه در شأن يحيى گذشت و مشروح شد: (وسَلام عَليه يَوم وُلِدَ ويَوم يَمُوت ويَوم يُبْعَث حَيّاً).
(وَإِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ* فَاخْتَلَفَ الْأحْزَابُ مِن بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِن مَشْهَدِ يَومٍ عَظِيمٍ) «37».
اين جمله با آيه 33 كه گفت: (والسَّلام عليَّ) ارتباط دارد و بعد از آن دو آيه 34 و 35 حاشيه قرآن است. البتّه آيه مزبور عطف بر مقدّر است به اين صورت: «ولمّا جاء عيسى بالبيِّنات قال قد جئتكم بالحكمة ولأبيِّن لكم بعض الّذي تختلفون فيه فاتّقوا اللَّه وأطيعون. وإنّ اللَّه ربِّي وربّكم فاعبدوه هذا صراط مستقيم فاختلف الأحزاب من بينهم فويل للّذين ظلموا من عذاب يوم أليم» كه از سوره زخرف آيات 63 تا 65 برداشت شد. و تفصيل بيشتر آن در سوره آلعمران آيات 49 تا 51 فرا آمده است.
(وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّهُ كَانَ صِدِّيقاً نَبِيّاً) «41».
از مقامات عاليه ابراهيم خليل كه امامت ونبوّت ورسالت وخلّت وهجرت است، تنها دو مقام او ياد شده است به عنوان «صدِّيق ونبي» تا بتواند معرّف بهترى باشد براى آن كسى كه بايد با او منطبق گردد.
(وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ مُوسَى إِنَّهُ كَانَ مُخْلَصاً وَكَانَ رَسُولاً نَبِيّاً) «51».
كلمه «مُخْلَصْ» به فتح لام كه در ساير موارد نيز بر انبياء اطلاق شده است، گواهى مىدهد كه اينان را خداوند عزّ و جل براى خود گزين كرده است و به دليل اينكه در سوره ص آيه 83 مىگويد: (قال فبعزّتك لأغوينّهم أجمعين إلّا عبادك منهم المخلَصِين) اينان فريب شيطان را نمىخورند و از ولايت شيطان بدورند و به دليل اينكه درباره يوسف مىگويد: (كذلك لنصرف عنه السُّوء والفحشاء. إنّه من عبادنا المخلَصِين) (يوسف / 24) عصمت اينان از جانب خداوند عزّت تأمين است.
(وَاذْكُرْ فِيالْكِتَابِإِسْمَاعِيلَإِنَّهُ كَانَصَادِقَالْوَعْدِوَكَانَ رَسُولاً نَبِيّاً) «54».
مفهوم صادق الوعد را در مقاله «قرآن و حماسه خونين كربلاء» ملاحظه نمائيد.
(وَاذْكُرْ فِيالْكِتَابِإِدْرِيسَإِنَّهُ كَانَصِدِّيقاً نَبِيّاً* وَرَفَعْنَاهُ مَكَاناً عَلِيّاً) «56».
كلمه «إدريس» را از دراست دانستهاند اگر چنين باشد، مصداق اين دراست صادقانه را در مقام رفيع ابو عبداللَّه امام صادق مىتوان يافت.
(أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِنَ النَّبِيِّينَ مِن ذُرِّيَّةِ آدَمَ، وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ، وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا، إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَبُكِيّاً) «58».
بحث پاكسازى نسل بشر و خصوصاً تيره انبياء را در تفسير آيه 26 سوره اعراف ملاحظه نمائيد. خلاصه مفاد آيه آن است كه اين نامبردگان كه مورد نعمت رسالت و رحمت قرار گرفتند از ذرّيه آدم مصطفى بودهاند و موقعى كه نسل بشر در طوفان نوح معدوم شد، و تنها ذرّيه نوح از نسل كشتى نشستگان برجا ماندند، اين نامبردگان از ذرّيه نوح، به توارث، ژنها را صاحب شدند و موقعى كه ذرّيه ابراهيم و ذرّيه اسرائيل كه يعقوب باشد با بركات الهى برقرار ماندند، اين نامبردگان به توارثِ ژنهاى صالح آنان توفيق يافتند.
با توجه به اينكه ذرّيه ابراهيم در كنار ذرّيه اسرائيل ياد شده است و اين دو ذرّيه اتحاد زمانى دارند، بايد گفت كه منظور از ياد كردن ذرّيه ابراهيم، توجه دادن به ذرّيه ابراهيم از نسل اسماعيل است گويا كه گفته باشند، «ومن ذرِّيّة إسماعيل وإسحاق». بنابراين گزين شده از گزينها به اين صورت است: گزيده ذرّيه آدم، گزيده ذرّيه نوح كه همگان را شامل مىشود، و خوبانشان انبياء بودهاند و گزيده از نسل ابراهيم خواه از شاخه اسحاق كه اسرائيل باشد و خواه از شاخه اسماعيل كه بنىهاشم باشند. گزين چهارم با جمله (مِمَّن هَدَينَا واجتَبَينا) به تفسير آمده است كه تيره انبياء باشد از نسل انبياء صالحين.
(فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلَاةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوفَ يَلْقَونَ غَيّاً) «59».
يعنى انبياء الهى تكليف خود را ادا كردند ولى بعد از انبياء، هماره نسلى جايگزين آنان گشت كه نماز را كه ركن رابطه خلق و خالق است ضايع گذاشتند و به دنبال هوسها رفتند. بالاخره طولى نمىكشد كه به راه كجانديشى مىروند كه از دوزخ سر در مىآورند.
(وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةً وَعَشِيّاً) «62».
منظور آيه كريمه صبحانه و عصرانه مشترى است كه شب و روز آن يازده ساعت است و فاصله صبح و شام پنج ساعت.
(فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيَاطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَولَ جَهَنَّمَ جِثِيّاً) «68».
آيه كريمه ناظر به همه انسانها است كه در كلاس آزمون شركت داشتهاند. يعنى به پروردگارت سوگند كه همه را همه انسانها را كه طبعاً در دل خود مىگويند: آيا بعد از مرگ خود دوباره به زندگى باز مىگرديم؟ چه آنها كه كافر مىمانند و چه آنها كه ايمان مىآورند و به سر حدّ تقوا مىرسند، همراه با شياطين جن كه در هدايت بشر اخلال كردهاند، بر روى كره زمين محشور مىسازيم. بعد از آن همه را بر گرد دوزخ كه هم اينك در سمت چپ زمين قرار دارد و گاهى به هم نزديك مىشوند حاضر و ناظر مىسازيم كه بر زمين زانو زدهاند كه مبادا در اثر نوسانات زمين و حركات زلزلهآميز آن فرو افتند.
(ثُمَّ لَنَنزِعَنَّ مِن كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيّاً) «69».
يعنى در مراحل بعد كه كافران و مشركان در سمت آفتابى كره زمين مجتمع شدهاند، قطعه قطعه، سطح سنگى زمين را با آن كسانى از بدكاران عنودشان كه بر روى آن قرار دارند، از روى زمين بر مىكنيم و به سوى دوزخ پرتاب مىكنيم كه طبعاً فرودگاهى جز دوزخ در سر راهشان قرار نخواهد داشت.
(ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِينَ هُمْ أَولَى بِهَا صِلِيّاً) «70».
منظور آيه پاسخ به منكران است و كسانى كه در دل خود مىگويند: اگر همه را لخت و عور، بىعلامت و نشان، و در شكل و هيئت مردانى جوان محشور كنند چه كسى مىتواند فرعونها و خاقانها و سيهكاران ديگر جامعه را از فرقههاى مذهبى و غير مذهبى بشناسد كه رذلترين آنان را از سطح زمين بركند و به دوزخ روانه سازد؟ و قرآن مجيد مىگويد: ما داناتريم كه چه كسانى اولويّت دارند كه زودتر از ديگران به درّههاى سوزان دوزخ پرتاب شوند و آتش سوزندهترى را امتحان نمايند.
(وَإِن مِنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا كَانَ عَلَى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيّاً) «71».
و اين آيه كريمه پاسخ ديگرى است به آنچه در دل كافران مىخلد كه با خود مىگويند: پس معلوم مىشود كه تنها سران كفرپيشه و جنايتكار بشر، آنها كه در مبارزه با خدا پيشقدم بودهاند، به آتش دوزخ نگون مىشوند. و آيه كريمه خطاب مىكند كه: يك تن از شما كافران از دوزخ فروزان در امان نمىماند. همه شمار ا به دوزخ روانه مىسازيم، اين برنامه كه همه شما كافران و مشركان بايد به دوزخ وارد شويد بر عهده پروردگارت حتمى و حكمى است، منتها برخى ديرتر از ديگران وارد دوزخ مىشوند و در جاى سادهترى قرار مىگيرند.
(ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوا وَنَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيّاً) «72».
يعنى و در مرحله بعدى پرهيزكاران را از سطح كره زمين - كه در سمت تاريك آن محشور شدهاند - نجات مىبخشيم و به سوى بهشت برين كه در سمت راست زمين قرار دارد، روانه مىسازيم.
تصوّر شده است كه جمله (ثمّ ننجِّي الّذين اتّقوا ونذر الظّالمين فيها جثيّاً) متتالياً عطف بر ثمّ قبلى است. يعنى بعد از آنكه همه افراد بشر را به دوزخ مىاندازيم، پرهيزكاران را از داخل دوزخ نجات مىدهيم و سيهكاران را در همان دوزخ جا مىگذاريم. در حالى كه چنين نيست و اين «ثمّ» بدين صورت عطف بر «ثمّ» اوّل است كه گفت:
(فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيَاطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَولَ جَهَنَّمَ جِثِيّاً) «68». (ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوا وَنَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيّاً «72»).
در واقع اساس آيه بر اسكان دوزخيان و بهشتيان است. موقعى كه بحث دوزخيان را شروع مىكند، اسكان آنان را در چند مرحله - با توجه به انكارى كه دارند - به وسيله«ثمّ» شرحمىدهد، سپسبههمانصحراىمحشر بازمىگرددوتكليفبهشتيان را با يك جمله روشن مىكند، زيرا بهشتيان منكر حشر و نشر بشر نبودهاند و لذا مجدّداً براى جمعبندى مطلب بايك جمله، سرنوشتدوزخيانرا بر آن عطف مىكند كه ما سيهكاران را در دوزخ جا مىگذاريم و كسى را از دوزخ نجات نمىبخشيم. در سوره انبياء به آيه 101 و در سوره زمر به آيه 61 نيز مراجعه شود.
البتّه احتمالديگرى هست بهاينترتيب كهجملهآخر (ونذر الظالمين فيها جِثيّاً) مربوط به كسانى باشد كه در صحراى محشر باقى مىمانند. شرح حال آنان به صورت اجمال در سوره انشقاق آيه 10 تا 15 مطرح شده است و در اين آيه و آيات سوره اعراف (49 - 46) تنها به اشارت اكتفا رفته است. اين دسته از كسانى كه بر سطح محشر باقى مىمانند، يعنى نه به دوزخ مىروند و نه راه بهشت را مىيابند، آن كسانى هستند كه نامه اعمال آنان در پشت سرشان قرار مىگيرد، زيرا طاعتى كه درخور قبول خدا باشد بجا نياوردهاند. در نتيجه بر عرصات محشر باقى مىمانند ودر اثناى بازسازى كره زمين براى دوره آزمون بعدى كه بايد كوه و درّه و دشت و دريا بر سطح آن تعبيه شود و سبزه و ريحان و اشجار و بيشه و جنگل پديد آيد، در ضمن آتشفشانها و زلزلهها و گدازههاى روان و سيلاب و سرما و يخبندان به عقوبت مىرسند. اين مطالب در ذيل آيات سورههاى بعدى تا حدّى روشن خواهد گشت.
(وَيَزِيدُ اللَّهُ الَّذِينَ اهْتَدَوا هُدىً) «76».
آيه عطف بر مقدّر است گويا به اين صورت: (والّذين آمنوا وعملوا الصّالحات فلهم جزاء الحسنى ويزيد اللَّه الّذين اهتدوا هُدىً).
(يَومَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً) «85».
به تناسب اينكه پايگاه خداوند رحمان در بهشت مشترىاست كلمه «إلىالرّحمن» به جاى «إلى الجنّة» قرار گرفته است. «متّقين» كه اتباع انبياء و«متّقون» باشند، به عنوان «وَفْد» تلقّى نمىشوند و آن مقام و منزلت را ندارند، ولى بدين تناسب كه دسته دسته با رهبر و امام خود به سوى خداوند رحمان مىروند، عنوان وَفْد را خواهند داشت. بنابراين قراءت حَسن بصرى به روايت قَتادَه (يوم يُحْشَر المتّقون إلى الرّحمن وفداً) كه به تناسب كلمه «وَفْد» كه ويژه صاحبان مقام و منزلت عالى است آيه را متناسب با مقام «متّقون» قراءت كرده است، تحريف بىموردى خواهد بود.
(لَايَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ) «87».
ضمير جمع به «متّقين» باز مىگردد. يعنى كسى از متّقين مالك شفاعت و قادر به شفاعت نيست مگر آن كسانى كه در طبقه امام وافدين باشند و از خداوند رحمان -قبلاً- فرمان شفاعت دريافت كرده باشند. شرح مسئله شفاعت را در ذيل آيات 254 و 255 بقره ملاحظه نمائيد. علّت اينكه بحث شفاعت را مطرح مىكند، همان نكتهاى است كه درباره وافدين و امام وَفْد مطرح گشت. يعنى لازمه وَفْد آن است كه امام وافد براى ديگران، شفاعت مقام و منزلت نمايد ولى هر وافدى و هر امام وافدى نمىتواند شفيع باشد و يا براى بىتقوايان شفاعت كند.
(وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً) «88».
به تناسب بحث مريم و عيسى، پايان سوره با آغاز سوره پيوند مىخورد و خرافات جاهلانه مسيحيّت را مطرح مىكند كه عيسى را پسر خدا مىشمارند.
|
نوشته شده توسط admin
در تاريخ دوشنبه ۵ دي ۱۳۸۴ - ۰۳:۵۷
|
0 نظر -
تعداد بازديد : 104 -
|
|
|
| پيغامگير |
براي ارسال بايد وارد سيستم كاربري خود شويد.
|
|
