تدبری در قرآن
صفحه اصلي · دريافت فايل · مقالات · انجمن هاي سايت · لينك ها چهارشنبه ۱۷ شهريور ۱۳۸۹ - ۰۸:۴۶
فهرست
صفحه اصلي
دريافت فايل
مقالات
انجمن هاي سايت
لينك ها
آلبوم تصاوير
جستجو
آمار
ميهمانان آنلاين : 3
هيچ كاربري آنلاين نيست

تعداد اعضا : 2
جديدترين عضو : doctor
سوره تكوير
سوره تكوير :


بِسْم اللَّهِ الرّحْمنِ الرّحِيم‏

(إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ* وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ* وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ) «3».
تكوير، عبارت از پيچ دادن ريسمان و شال است بر وجه استداره، چنانكه عمامه را بر سر مى‏پيچند و يا اگر از سر باز كنند و بر زمين افكنند به صورت حلقه حلقه بر گرد هم بيارايند.
در سوره قيامت ذيل آيه (وخَسَفَ القَمَر. وجُمِعَ الشَّمْس والقَمَر) گفته شد كه اوّلين حادثه، روى زمين افتادن شهاب طارق است كه زمين را درهم مى‏كوبد و كره قمر به سوى خورشيد شتابان مى‏شود و چون با درياى خروشان بحر مسجور برخورد كند، موجى عظيم از موادّ مذاب خورشيدى را به هوا پرتاب مى‏كند كه از دور هم كه بنگرند مانند عمامه‏اى باشد كه خورشيد بر گرد سر خود مى‏پيچد. و اين همان تكوير است كه در ابتداى اين سوره بدان تصريح مى‏رود.
اين مواد مذاب، رفته رفته از خورشيد فاصله مى‏گيرد، موادّ مذاب بر روى عطارد و زهره و زمين تقسيم مى‏شود و به اضافه گازهاى متصاعد، كرات زمينى بزرگتر مى‏شود واز باقى گازها كه فضاى منظومه‏شمسى را پر مى‏سازد، هفت آسمان مجدّداً بازسازى مى‏گردد. در اين موقعيّت است كه اگر كسى به آسمان بنگرد، ستاره‏ها را در اثر فضاى دود آلود گازها كدر و تاريك مى‏بيند.
چند آيه اوّل اين سوره كلّاً به حوادث انقراض زمين نظر دارد، و از جمله سير كوهها كه در فضا روان مى‏شوند و منظور آيه كوهپاره‏هاى هفت آسمان و صخره‏هاى زمين است كه در حال تصادم به صورت كواكب پران مى‏شوند.
چنين حالتى بعد از رستاخيز بشر بر روى عرصات زمين نيز حادث مى‏شود و آن موقعى است كه با پرتاب شدن قطعاتى از سطح زمين، جمعى از كافران و تبهكاران را به سوى دوزخ مى‏رانند، چنانكه شرح اجمالى آن در سوره نبأ آيه 20 گذشت كه گفت: (وسُيِّرَتِ الجِبالُ فَكانَتْ سَراباً إنَّ جَهنَّم كانت مِرْصَاداً). به هر حال معناى دوم بايد مراد همين آيه سوم باشد كه گفت: (وإذَا الجِبَال سُيِّرَت).
حوادثى كه در ابتداى اين سوره مطرح شده است به صورت آرم قيامت است كه از هر گوشه زمين و آسمان تصويرى برداشته‏اند و در كنار هم به عبارت كشيده‏اند.

(وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ) «4».
ناظر به امّت عرب است كه شتر، آنهم آبستن ده ماهه كه امروز و فردا زايمان مى‏كند اربابش را از شادمانى و مسرّت مست مى‏كند. همين شتر آبستن در آن روز، تنها و تنها رها مى‏شود چون همگان به فكر جان خويشند تا گريزگاهى بيابند و نمى‏يابند.

(وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ) «5».
ناظر به آن لحظه‏اى است كه شهاب طارق صفيركشان رو به زمين شتاب مى‏گيرد و حيوانات وحشى از كنامها و غارها و لانه‏هاى خود بيرون مى‏جهند كه چه حادثه‏اى را بايد نگران باشند. منظور آيه آن نيست كه حيوانات وحشى دوباره مانند افراد بشر زنده مى‏شوند تا قصاص درندگى را پس بدهند.

(وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ) «6».
ناظر به هنگام برخورد شهاب ثاقب با زمين است كه در اثر شدّت حرارت، آب درياها مانند آب جوش تبخير مى‏شود و ذرّات آن در فضاى همان منطقه تصادم، معلّق مى‏ماند مانند ذرّات شن و غبار و سنگپاره‏هاى ديگر.
(وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ) «7».
ناظر به جفت شدن نطفه‏ها است كه بعد از فرود آمدن بر سطح پرغبار زمين، با ژنها و تخمكها جفت شوند تا مرداب را پرثمر سازند. شرح كامل اين مسائل را در رساله معاد و درس آن ملاحظه بايد كرد.

(وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ* بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ) «9».
ناظر به كسانى است كه مردم را زنده به گور مى‏كرده‏اند.

(وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ) «10».
ناظر به پرونده‏ها و نامه‏هاى اعمال است كه شرح آن در آيه 13 سوره اسرى‏ گذشت.

(وَإِذَا السَّماءُ كُشِطَتْ) «11».
ناظر به انهدام سيّاره‏هاى هفت آسمان است كه از صفحه منظومه شمسى پاك مى‏شوند، تا مجدّداً با همان اجزاء و سنگپاره‏ها مجدّداً بازسازى شوند. (در اين زمينه به حديث شماره 45 از باب هفتم كتاب خصال/ ج‏2/ ص‏359 چاپ صدوق و يا كتاب تفسير عياشى/ ج‏2/ ص‏238 نيز مراجعه شود). ساير آيات سوره با توجّه به ترجمه معانى القرآن روشن است.

(فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ* الْجَوَارِ الْكُنَّسِ* وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ* وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ* إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ* ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ* مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ) «19».
ناظر به روح‏القدس است: شرح ملاقات رسول خدا با روح‏القدس در ملأ أعلى در اوّل سوره نجم گذشت و به اين آيات كريمه نيز استناد شد.

(إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ* لِمَن شَاءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ* وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ) «29».
خواست الهى، ناظر به مفهوم مشيّت است با آن اساس كه درباره نواميس طبيعت گفته شد. يعنى تا مشيّت الهى تعلّق نگرفته باشد و نواميس آفرينش در اختيار بشر قرار نگيرد كسى راه درست را انتخاب نخواهد كرد. شرح اين مسائل را در رساله بداء و رجعت و جبر و اختيار ملاحظه بايد كرد. مشابه آيه در سوره دهر آيه 30 گذشت مراجعه شود.
نوشته شده توسط admin در تاريخ دوشنبه ۵ دي ۱۳۸۴ - ۰۵:۰۹ 0 نظر - تعداد بازديد : 93 -  نسخه چاپي
ميهمان
شناسه كاربري

رمز عبور

ورود بصورت اتوماتيك



بازيابي رمز عبور
پيغامگير
براي ارسال بايد وارد سيستم كاربري خود شويد.

doctor
سه شنبه ۱۶ اسفند ۱۳۸۴ - ۰۸:۳۲
سلام

45679 بار بازديد از اين سايت صورت گرفته است

Powered by PHP-Fusion v5.00 - Translated & Modified by IR-Script © 2004-2005