| آمار |
ميهمانان آنلاين : 2
هيچ كاربري آنلاين نيست
تعداد اعضا : 2
جديدترين عضو : doctor
|
|
| سوره تغابن |
سوره تغابن :
بِسْم اللَّهِ الرّحْمنِ الرّحِيم
(يُسَبِّحُ للَّهِِ مَا فِي السَّموَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ) «1».
باز هم تكرارى است از آغاز سوره حشر و سوره صف و سوره جمعه. با توجّه به صدر آيه كه مسائل تسبيح و تنزيه را مطرح مىكند، پادشاهى او را همراه با ستايش پادشاهى او كه بر همه پديدهها قدرت دارد مىستايد. اين چند سوره مسبّحات خواه با لفظ ماضى «سَبَّحَ» و خواه با لفظ مضارع «يُسَبِّحُ» همان برنامه تربيتى را مطرح دارد كه زندگى پوچ و بىمحتوا نيست و بايد خداى عزّوجل را از پوچى و باطلگرائى تنزيه كرد.
(هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ فَمِنكُمْ كَافِرٌ وَمِنكُم مُؤْمِنٌ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ) «2».
آيه كريمه حصر بشريّت را در مؤمن و كافر اعلام نمىكند زيرا برخى از افراد مردم و خصوصاً كسانى كه از نظر فكرى مستضعفاند و يا بدور از مهد علم و دانش قرار گرفتهاند و يا در جنگلها مستقر ماندهاند، نه مؤمن خواهند بود و نه كافر، مانند آن نسل اوّل كه گفت: (قُلنَا اهْبِطُوا منها جميعاً فإمّا يأْتينّكُم منِّي هُدىً فمن تبع هُداي فلا خوف عليهم ولا هُم يحزنون) (بقره/ 38). كه شرح آن مكرّر و مفصّل گذشت، مانند بحثى كه در اوّل سوره جمعه راجع به نسل اسماعيل آورده شد و يا مانند آن بحث مجملى كه در اوّل سوره يس گذشت.
شايد اين سوره كريمه در آغاز هجرت به مدينه نازل شده باشد كه به هيچ وجه نام منافقين و ياد منافقين را به ميان نمىآورد و خطابات آن مانند خطابات سور مكّيه با كافران است كه چرا ايمان نمىآورند. و اين بدان علّت است كه در آغاز هجرت، جماعت بسيارى از قبائل و عشاير و خصوصاً يهوديان ايمان نياورده بودند تا نفاقآميز ايمان آورده باشند.
(خَلَقَ السَّموَاتِوَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَإِلَيْهِالْمَصِيرُ) «3».
اشاره دارد به اهداف خلقت كه بالاخره در روز تغابن روشن خواهد گشت. جمله (وصَوَّرَكُمفأحسنَصُوَرَكُم)نمودىاستازپادشاهىاووستايشاوبرصورتبندى نيكو چنانكه در جاى ديگر گفت: (ولَقَدْ كرَّمْنا بني آدَم) (اسرى/ 70).
(يَعْلَمُ مَا فِي السَّموَاتِ وَالْأَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُسِرُّونَ وَمَا تُعْلِنُونَ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ) «4».
اشارتى است به آيات برگذشتهاى كه در همين زمينه به تفصيل در سورههاى مكّيه فرا آمده است و مقدّمهاى است بر طرح مسائل آزمون و حسابرسى در رستاخيز. ساير آيات كريمه با توجّه به ترجمه معانى القرآن روشن است. آيه آخر سوره كه مىفرمايد:
(عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ) «18».
بازگشتى است به همان آيههائى كه در اوّل همه مسبحات يادآور مىشود و مىگويد: (سبّح - يسبِّح - للَّهِ ما في السّموات وما في الأرض وهو العزيز الحكيم) جز در اين سوره كه قيد عزّت و حكمت را در آخر سوره استدراك نمود.
|
نوشته شده توسط admin
در تاريخ دوشنبه ۵ دي ۱۳۸۴ - ۰۴:۵۷
|
0 نظر -
تعداد بازديد : 89 -
|
|
|
| پيغامگير |
براي ارسال بايد وارد سيستم كاربري خود شويد.
|
|
